ليكن به نظر مىرسد كه روشن‌ترين وجه در اين تشبيه ، آن است كه روشنايى روز ، دليل وجودِ خورشيدِ پنهان است ، و همانطور كه عموم مردم از نور خورشيدِ پنهان بهره مىبرند ، عموم مردم از انواع بركات امام غايب بهره‌مند مىشوند . خطر بطلان حجّت‌هاى الهى احاديثى « 1 » كه در تبيين حكمت وجود امام غايب ، به خطر بطلان حجّت‌هاى الهى در صورت عدم وجود وى استدلال كرده‌اند نيز به نقش اساسى وجود انسان كامل در نظام هستى اشاره دارند ، از جمله اين حديث : اللَّهُمَّ إنَّكَ لا تُخلِى الأَرضَ مِن حُجَّةٍ لَكَ عَلى خَلقِكَ ، ظاهِرٍ أو خافٍ مَغمورٍ ، لِئَلّا تَبطُلَ حُجَجُكَ وَ بَيِّناتُكَ . « 2 » بار خدايا ! ناگزير ، در زمين تو را حجّتى بر خلقت بايد ، يا آشكار ، و يا ترسان و پنهان ، تا حجّت‌ها و دلايل روشن تو از ميان نروند . بركات خاص آنچه تا كنون بِدان اشاره شد ، بركات امام غايب براى عموم جهانيان بود ؛ ولى بركات او ، منحصر به اين موارد نيست ؛ بلكه وجودش براى كسانى كه از شايستگى لازم برخوردار باشند ، بركات ويژه‌اى نيز دارد . بر پايهء احاديث اهل بيت عليهم السلام ، اين بركات عبارت‌اند از : 1 . هدايت باطنى هدايت الهى ، دو گونه است : هدايت عام « 3 » و هدايت خاص . « 4 » هدايت عام ، به

--> ( 1 ) . مانند : ح 589 - 593 . ( 2 ) ر . ك : ص 198 ح 591 . ( 3 ) . در اين آيه ، هدايت به اين معناست : « إِنَّا هَدَيْناهُ السَّبِيلَ إِمَّا شاكِراً وَ إِمَّا كَفُوراً ؛ ما راه را به او نشان داديم . ياسپاس‌گزار است يا ناسپاس » ( انسان : آيهء 3 ) . ( 4 ) . در اين آيه ، هدايت به اين معناست : « وَ الَّذِينَ جاهَدُوا فِينا لَنَهْدِيَنَّهُمْ سُبُلَنا ؛ و آنان كه به خاطر ما كوشيدند ، بى گمان ، آنان را به راه‌هاى خود ره‌نمون مىكنيم » ( عنكبوت : آيهء 69 ) .